Rycerz Teodor i Most z Księżycowej Rosy

Za siedmioma pagórkami stał zamek o niebieskich dachach, a pod zamkiem płynęła rzeka tak czysta, że nocą odbijał się w niej cały księżyc. W zamku mieszkał rycerz Teodor. Był młody, miał za duży hełm i zwyczaj mówienia 'dziękuję' nawet do drzwi, kiedy ustąpiły mu miejsca. Pewnego ranka most nad rzeką zniknął. Zostały tylko mokre kamienie i ślady wielkich stóp. - Troll Zgrzyt zabrał deski! - zapiszczała pszczoła Basia, krążąc nad studnią. - Nikt nie przejdzie do sadu, a w sadzie zostały dzieci z koszami jabłek. Teodor poprawił hełm, który zjechał mu na oczy, i ruszył nad rzekę. Przy brzegu czekała wydra Iga, żaba Kajtek i jeleń Florian. - Troll siedzi pod skalnym łukiem - powiedziała Iga. - Warczy, ale chyba bardziej zmartwiony niż groźny. Rycerz mógł krzyknąć, tupnąć i zadzwonić mieczem, lecz zobaczył w mule porozrzucane deski. Nie były połamane. Były ułożone tak, jakby ktoś próbował zbudować coś innego. Pod skalnym łukiem siedział Zgrzyt. W łapach trzymał jedną deskę i wzdychał tak ciężko, że fale robiły małe kółka. - Oddaj most - powiedział Teodor spokojnie. - Nie - mruknął Troll. - Most skrzypi. Kiedy przechodzę, wszyscy się śmieją. Zbuduję sobie własny, taki, który mnie utrzyma. Teodor spojrzał na przyjaciół. Żaba Kajtek wskoczyła na kamień. - Rzeka zna mocne miejsca - kumknęła. - Ale trzeba pytać, nie zgadywać. Przez cały dzień pracowali razem. Jeleń Florian przynosił proste gałęzie, wydra Iga nurkowała po gładkie kamienie, pszczoła Basia pokazywała, gdzie pachnie najmocniejsza żywica, a Teodor mierzył wszystko sznurkiem. Troll Zgrzyt dźwigał najcięższe belki, lecz nikt się nie śmiał, gdy uginały się pod nim kolana. Gdy zapadł zmierzch, most był gotowy. Nie zwykły, lecz piękny: z poręczami splecionymi z wierzbiny i deskami posmarowanymi żywicą. Na sam koniec żaba Kajtek poprosiła księżyc o krople rosy. Rosa spadła na most i rozświetliła go srebrem. Pierwszy przeszedł Zgrzyt. Deski ani drgnęły. Potem przebiegły dzieci z koszami jabłek, a na końcu Teodor, któremu hełm znów spadł na nos. - Teraz to twój most też - powiedział rycerz do Trolla. - Pilnuj go z nami. Od tej pory Zgrzyt nie chował się pod skałą. Siedział przy moście i pomagając każdemu, kto niósł coś ciężkiego, powtarzał: 'Mocny most buduje się nie ze strachu, tylko z rozmowy'.