Dawno, dawno temu, za lasami, górami i rozległymi jeziorami, leżało magiczne królestwo zwierząt, pełne dziwacznych cudów i zaklętych ścieżek. Pośród piaskowych wzgórz i zagadkowych bagien mieszkał dzielny rycerz imieniem Walenty. Nie miał on zamku ni bogactw, ale jego serce było silniejsze niż stal, a odwaga lśniła w oczach, jak najczystsze diamenty w królewskiej koronie.
Walenty od dawna wiedział o mrocznym mieszkańcu opuszczonej groty - wampirze, który siać miał postrach wśród ludzi i zwierząt. Wadim, bo takie nosił imię, był kiedyś pogromcą bestii i ochotnikiem w służbie dobra, lecz okrutna czarownica z Mordowiska rzuciła nań czar, więżąc jego duszę pośród cieni. Nie mogąc znieść cierpienia swego ludu, Walenty przyrzekł sobie, że znajdzie sposób na pozbycie się straszliwego wampira - albo przynajmniej przywróci w krainie dawny spokój.
Pewnego ranka, gdy mgły tańczyły jeszcze nad skrzącym się srebrem jeziorem, rycerz ruszył do pradawnego lasu. Puszcza była przesnuta pajęczyną światła i cieni, a każdy jej zakątek szumiał baśniami. Szurając trawą, Walenty nagle spotkał roztrzęsioną wiewiórkę Wandę. Miała wielkie, czarne oczka jak dwa węgielki i futerko puchate jak śnieg w styczniu.
- Panie Walenty! Proszę, pomóż! - wołała wiewiórka, podskakując z troski. - Mój przyjaciel Henryk, najmilszy jeżyk w całym zwierzęcym królestwie, wpadł do lodowatego jeziora i nie potrafi się wydostać!
Rycerz natychmiast rzucił się na ratunek. Przebiegał przez leśną polankę, gdzie kępki mchu pachniały rosą, aż dotarł do brzegu. Jezioro rozpościerało się szeroką taflą, cichą niczym srebrne lustro. Pomiędzy trzcinami dostrzegł biednego jeżyka, który kurczowo trzymał się wystającej gałęzi i drżał z zimna.
Tymczasem na pobliskim wzgórzu majestatycznie spoglądała krowa Klementyna. Mądre oczy spoglądały w dół, nozdrza drgały z niepokoju, a gruby biało-czarny ogon kołysał się na wietrze niczym chorągiew. Klementyna była królową krów, słynąła z pomysłowości i dobroci.
Kiedy zobaczyła Walentego, Wandę i Henryka w tarapatach, bez zwłoki zeszła z pagórkowatego tronu. Jej mocarne racice stukały o kamienie, a dzwonek na szyi wygrywał ciche melodie nadziei. Razem, cała trójka - dzielny rycerz, zwinna wiewiórka i wspaniała krowa - wymyślili chytry plan.
Klementyna zanurzyła długi, mocny ogon w zimnej wodzie, delikatnie go pluściła, a Walenty, z całą swą siłą i odwagą, trzymał ją za silne nogi, by nie straciła równowagi na śliskim brzegu. Wanda śmignęła na najbliższą gałąź, by przyciągnąć wodnego jeżyka ku ogonowi Klementyny.
Henryk, choć zmarznięty i wystraszony, złapał się ogona niczym zbawczego kapelusza. Pociągnęli go wszyscy razem - i uroczysty westchnienie ulgi rozniosło się po całym lesie. Henryk aż zapiszczał z radości i wdzięczności.
Zanim jednak zdążyli odpocząć po akcji ratunkowej, z wód jeziora wynurzył się złoty blask. To Ryszard - magiczna rybka, stuletnia strażniczka podwodnych skarbów! Migotała wszystkimi kolorami tęczy, a jej płetwy układały się w kształt koronki.
- Dzielni przyjaciele, uratowaliście Henryka, a więc należy się wam nagroda - powiedziała cichym, pluszczącym głosem. - Spełnię jedno życzenie, ale musicie wybrać je wspólnie, mądrze i z miłością.
Walenty zastanawiał się długo. Zwierzęta popatrywały na niego z ufnością, a jezioro szumiało w tle. Wreszcie rycerz przemówił:
- Prosimy, Ryszardzie, o magiczny statek, którym możemy popłynąć aż do groty wampira Wadima, aby spróbować go pokonać - i przywrócić pokój naszej ukochanej krainie!
Rybka uśmiechnęła się, zatoczyła piruety - i nagle pod stopami drużyny rozłożył się ogromny liść lilii wodnej. Powiększył się, zamienił w piękny statek z kryształowymi żaglami, a przodkiem w kształcie głowy mitycznego smoka. Na pokładzie były skrzyneczki z łukami, mieczami i zbrojami - wszystko dla odważnych przyjaciół.
Podczas rejsu przez srebrzyste jezioro, Walenty uczył innych sztuki walki. Klementyna dzierżyła miecz z gracją i siłą, jakiej nie powstydziłby się najodważniejszy wojownik. Wanda, lekka jak piórko, celnie wypuszczała strzały z miniaturowego łuku, a Henryk - ćwiczył wymyślną technikę walki kolcami. Ryszard opowiadał stare morskie legendy, ucząc ich wytrwałości.
Gdy wśród mgieł pojawił się czarny klif, pod którym kryła się grota Wadima, serca zaczęły bić szybciej. Ze ścian groty spływały lśniące stalaktyty, a kamienie wokół jarzyły się fosforycznym światłem.
W środku królowała cisza, ciemność i chłód. W głębi groty drużyna dostrzegła cień wampira, blado spoczywającego w olbrzymiej, omszałej trumnie. Walenty już miał zadać cios mieczem o srebrnym ostrzu, gdy ujrzał, że potwór trzyma w ręku pożółkły list.
- Poczytaj - szepnęła Wanda.
Na pergaminie, drżącym od łez, stały słowa: „Błagam, jeśli ktoś to czyta - pomóż. Dawno temu byłem dobry, ale zła czarownica zamieniła mnie w bestię. Wyzwólcie mnie!”
Drużyna, zamiast walczyć, poczuła współczucie. Klementyna rzuciła ciepły szal na ramiona wampira, Wanda podała mu żołędzia, a Henryk wtulił się odważnie do jego ręki.
- Musimy odnaleźć czarownicę! - ozwał się Walenty. - Tylko ona może unieważnić klątwę.
I tak rozpoczęła się kolejna, niebezpieczna wyprawa. Przyjaciele przedzierali się przez trujące mokradła pełne świetlików, wspinali się po stromych skałach, gdzie gnieździły się skrzydlate salamandry, rozmawiali z mądrą sówką Sonią, która podpowiedziała im, że czarownica mieszkała w Szklanej Wieży otoczonej zaroślami cierni.
Przechodzili przez złotą polanę, gdzie czas płynął szybciej, przyjaciół poddawano próbom cierpliwości i pomysłowości. Walenty odnalazł klucz do serca czarownicy: był to kryształowy dzwonek empatii. Gdy przed nią stanęli, nie walczyli, lecz opowiedzieli jej o odwadze, przyjaźni i współczuciu. Czarownica, widząc ich starania i łzy w oczach Wandzi, zdjęła z Wadima straszliwą klątwę.
Wadim powoli zmieniał się w człowieka o dobrych oczach i ciemnych, lśniących włosach. Ukląkł przed przyjaciółmi. - Jestem wam winien życie i pokój w moim sercu - wyszeptał, tuląc każdego z osobna.
Cała drużyna wróciła na statek, a jezioro rozbłysło tysiącem światełek radosnych świetlików - nowiny o zakończonej klątwie rozniosły się po całym świecie.
Od tego dnia Walenty, Wadim, Klementyna, Wanda i Henryk stali się Strażnikami Krainy Zwierząt. Ustanowili święto przyjaźni i uczyli kolejne pokolenia, że prawdziwa odwaga to nie walka, lecz serce otwarte na innych i gotowość do pomocy nawet tym, którzy wydają się być najgroźniejsi.
A kiedy zapadła noc, cisza przytuliła las i łąkę. Małe zwierzątka zamknęły oczka, a dzieci śniły o statku na jeziorze, o przygodach wśród magicznych roślin i o tym, że każdy, nawet najbardziej wyjątkowy, może stać się bohaterem serca. Dobranoc, skarbie! Śnij kolorowo o Rycerzu, Wampirze i Przyjaciołach ze Zwierzęcego Królestwa…
