Dawno, dawno temu, w krainie nieco zapomnianej na starych mapach, otoczonej tajemniczym, szeptem traw i śpiewem słowików, żył sobie rycerz imieniem Kazimierz. Ale nie był to zwykły rycerz! Jego zbroja nigdy nie zardzewiała, bo stale przeglądał ją z uśmiechem, a hełm miał ozdobiony pióropuszem z błękitnych piór, które otrzymał w prezencie od najmądrzejszej z kaczek na dworze. Kazimierz znany był nie tylko ze swej odwagi, lecz także z ciętego dowcipu - potrafił rozbawić nawet najmroczniejsze wiatry, które nieraz szalały nad klifami tej krainy.
Rycerz nie był samotny - o nie, miał bowiem wspólników w codziennych przygodach. Była z nim Kasia, koala o figlarnych, jasnych oczach, które potrafiły przegonić nawet największy smutek. Potrafiła wdrapywać się na najwyższe eukaliptusy, a gdy była bardzo szczęśliwa - śpiewała tak pięknie, że dzięcioły milkły z zachwytu. Były też kaczki - pełne godności i rozwagi, z których każda z osobna znała wszystkie sekrety stawu oraz mądre kurczaki ostrzące swe dzioby na wielkie przygody. Najsprytniejsza zaś była wydra Wanda, która nigdy nie traciła pogody ducha i słynęła z najbystrzejszego umysłu w całej okolicy. Pewnego letniego poranka, gdy słońce złociło szczyty ruin starego zamku, a powietrze pachniało morską bryzą, do uszu Kazimierza dotarła wielce niepokojąca wieść. Nad brzegiem przyklejonym do potężnych klifów, gdzie kończyły się śmiałe pola lawendy i zaczynały groźne fale, od dawna krążyła opowieść - ponura legenda o potworze morskim. Potwór wychodził z głębin, burzył chaty, straszył dzieci i kradł ryby z sieci, przez co wioski popadły w strach i żałość.
Kazimierz westchnął, spojrzał na swoje przyjaciółki i przyjaciół z troską, a wszystkie zwierzęta wiedziały już, że nie zostawi mieszkańców samych sobie. Razem z Kasią i towarzystwem sprytnych kurczaków oraz roztropnych kaczek wyruszyli na klif. Wyobraź sobie, że wspinali się ścieżką usłaną głazami i mchami tak starymi, że pamiętały same początki tej krainy. W oddali wyłaniały się ruiny zamku, gdzie czasami chowały się zające i sówki wędrowne. Wiatr szumiał w koronach starych drzew, a słońce mrugało zza obłoków wycinających na błękicie figury smoczych łusek.
Gdy dotarli na miejsce, spotkali Kasię koalę siedzącą na konarze starego dębu. Koala rozcierała w łapkach malutki bębenek, pełen delikatnych ornamentów i przypomnień dawnych historii. - Pamiętajcie - szepnęła do Kazimierza - ten potwór pokazuje się tylko wtedy, gdy słychać dźwięk bębnów, echo dawnych czasów. Kazimierz zamyślił się tak głęboko, że aż przez chwilę cała kraina zdała się ucichnąć. Po chwili nadjechały kaczki, wesoło kwacząc i niosąc w dzióbkach błyszczące pióra na szczęście. Kurczaki tuliły się wokół Kasi, a wydra Wanda zwinęła się pod kamieniem, bacznie obserwując morze.
Kasia uniosła bębenek i zaczęła grać swoistą melodię, którą dawno temu wyśpiewywał jej dziadek. Rytm unosił się wysoko, odbijał się echem od skał, aż nagle... Z płomiennym pluskiem wynurzył się potwór morski! Był tak wielki, że jego grzbiet sięgał szczytu klifu, a łuski błyszczały barwami tęczy. Miał długie, ruchliwe macki i parę wielkich, zamyślonych oczu, spod których spływały krople słonej wody.
Kazimierz nie stracił rezonu. Wyszedł naprzeciw monstrum, ściskając w ręku połyskujący miecz. Ale nagle zauważył, że dźwięki bębenka wywołują w potworze zamieszanie. Zaczął kręcić się w miejscu, wić na wszystkie strony, jakby z nutami odpływały mu ze wspomnienia mroczne myśli. Kazimierz zawołał więc do Kasi: - Graj, kochana Kasiu, głośniej i śmielej! Koala zawzięcie uderzała w bębenek, a z każdym stuknięciem potwór słabł na siłach.
Wtem do akcji ruszyły dzielne kaczki. Rozpostarły swoje skrzydła i zaczęły wić się wokół potwora, obsypując go delikatnymi, lśniącymi piórkami, które osiadały na jego łuskach i sprawiały, że potwór nie mógł się swobodnie poruszać. Kurczaki natomiast, małe ale odważne, krążyły śmiało wokół silnych macek, dezorientując potwora i śpiewając na całą moc swoich gardeł śpiew rycerskich kurczaczków.
Ale to jeszcze nie wszystko! Z głębi ruin zamku wybiegła teraz wydra Wanda. W pysku niosła ogromną, starą sieć rybacką, którą kiedyś znaleziono na dnie jeziora. Zawołała do przyjaciół, by wspólnie zarzucili sieć na potwora. Pióra kaczek, dźwięki bębenka, śpiew kurczaków i podstęp sprytnej wydry - to wszystko połączyło się w jedno, a potwór morski, oszołomiony i unieruchomiony, padł przed Kazimierzem i jego zwierzęcą drużyną.
Rycerz zeskoczył z masywnego grzbietu bestii i stanął przed nią odważnie. - Słuchaj, potworze morski! - przemówił donośnie - Obiecaj, że już nigdy więcej nie skrzywdzisz mieszkańców ani ich domostw!
A potwór, w oczach którego zaiskrzyło się zrozumienie i spokój, wyszeptał głębokim głosem: - Obiecuję... Byłem samotny i smutny, ale nikt nigdy nie rozmawiał ze mną ani nie grał tak pięknej muzyki. Od tej pory nie będę nikomu szkodzić, a będę bronił tej krainy jak własnego domu.
Radość wybuchła wśród mieszkańców, którzy już wkrótce dowiedzieli się, że groźny potwór stał się ich nowym przyjacielem. Na malowniczej polanie zorganizowano huczną ucztę - stoły uginały się od świeżych malin, ciepłych placków pieczonych przez kaczki i miodu, który zebrały pilne pszczoły. Kazimierz, Kasia, sprytna wydra Wanda, kaczki i kurczaki tańczyli pod księżycem z dziećmi z okolicznych wiosek. Każdy chciał zatańczyć z odmienionym potworem, który w wyrazie wdzięczności odśpiewał najpiękniejszą morską kołysankę.
A od tej pory, gdy tylko morze szumiało nieco głośniej przy klifach, mieszkańcy wiedzieli, że to ich morski przyjaciel śpiewa na dobranoc, a dzieci zasypiały z uśmiechem, marząc o przyjaźni, odwadze i przygodach tak niezwykłych, jakich mogli doświadczyć tylko u boku dzielnego Kazimierza i jego wesołych zwierzęcych towarzyszy. I tak historia prawdziwej przyjaźni krążyła przez wiele pokoleń, ogrzewając serca tych wszystkich, którzy jej słuchali przed snem.
